Türk’lerin her şeyden önce pazarlık etmek, alacağı mala dokunup hissetmek ve satıcının yüzüne güvenmeden ürün, mal, hizmet almamak gibi bir adetleri var. Fakat internet erişimi ve kullanımı Türkiye’de hızla arttıkça ve buna mukabil kredi kartları artık yol üstü wc’lerinde dahi kullanılmaya başlandıkça, bizlerinde satın alım davranışları hiç beklemediğimiz ölçüde değişti. Güvenmediğimiz satın alma kanallarına güvenmeye başladık, imkansız dediğimiz mecralara CCV (Kredi Kartı Güvenlik Kodu) kodu ile iştirak eder olduk. Sabah kahvaltısından akşam yemeğine, sinema biletlerinden futbol müsabakalarına, otomobil lastiğinden otobüs sileceklerine, yataktan yorgana, hastane randevularından aşk siparişine, buzdolabından lcd ekran tv’ye, cep telefonundan fotoğraf makinasına ve en nihayetinde; Uçak, Otobüs biletinden ‘bir senelik belki de üç beş senelik tatil rüyamıza’ kadar her şeyi internetten almaya başladık. Üstelik karşımızda kimin, neyin, nasıl bir kurumun ve hatta daha da şaşılası, nerede olduğuna dair bir güvencemizin/inancımızın dahi olmadığı kurumlara trilyonlarca ciro yaptırdık. Ve henüz yolun daha çok başındayız…